• admin@kibc
• 13 lipca 2026
• Brak komentarzy

Wielu z nas uważa, że instalacja kamer na własnej posesji to wyłącznie prywatna sprawa, mająca na celu zapewnienie bezpieczeństwa. Niestety, rzeczywistość prawna jest znacznie bardziej skomplikowana, co udowodnił przypadek mieszkańca Warszawy, na którego Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (UODO) nałożył w maju 2026 roku karę w wysokości 26 711 zł. Ta sprawa (sygn. DKE.561.4.2026) to doskonały przykład, jak ignorowanie przepisów RODO i prawa może prowadzić do poważnych konsekwencji finansowych.

Kiedy prywatna kamera łamie RODO?

Zgodnie z tzw. kontratypem domowym (art. 2 ust. 2 lit. c RODO), przepisy o ochronie danych nie mają zastosowania, jeśli przetwarzamy dane w celach czysto osobistych lub domowych. Oznacza to, że jeśli Twoja kamera rejestruje wyłącznie Twój trawnik i drzwi wejściowe, wszystko jest w porządku. Problem pojawia się, gdy obiektyw kamery „wychodzi” poza granice Twojej działki.

W analizowanej sprawie pan B.E. zainstalował monitoring wizyjny, który rejestrował nie tylko jego wizerunek, ale także wizerunek i głos kilkudziesięciu sąsiadów, obejmując drogę publiczną oraz sąsiednie nieruchomości. Sąsiedzi, czując się osaczeni i bezprawnie nagrywani (zwłaszcza że nagrania były wykorzystywane w zgłoszeniach do organów ścigania), skierowali sprawę do UODO.

Nakaz usunięcia kamer i… udawanie, że problemu nie ma

W październiku 2025 roku Prezes UODO wydał decyzję nakazującą administratorowi zaprzestanie przetwarzania wizerunku i głosu sąsiadów poprzez monitoring wykraczający poza jego posesję. Niestety, ukarany obywatel zastosował strategię „strusia” – pisma z UODO były wysyłane na jego adres zamieszkania, jednak mężczyzna ich nie odbierał. Zgodnie z polskim prawem (art. 44 § 4 k.p.a.) dwukrotnie awizowana przesyłka pocztowa jest uznawana za skutecznie doręczoną. Brak reakcji doprowadził do tego, że decyzja stała się prawomocna w grudniu 2025 roku.

Co gorsza, z ustaleń urzędu oraz skarg mieszkańców wynikało, że choć w pewnym momencie kamery zostały zdjęte przez policję, mężczyzna zamontował je ponownie, jawnie kpiąc z decyzji organu nadzorczego.

Zasada rozliczalności i bolesny finał

Wobec braku współpracy, UODO wszczęło w marcu 2026 roku postępowanie w sprawie nałożenia kary. Mężczyzna został wezwany do przedstawienia swoich dochodów (PIT-11/PIT-37), aby urząd mógł proporcjonalnie dobrać wysokość kary. Ponieważ to pismo również zignorował, Prezes UODO zastosował art. 101a ustawy o ochronie danych osobowych, który pozwala na szacunkowe ustalenie sytuacji finansowej. Efektem jest decyzja z 21 maja 2026 roku – 26 711 zł kary pieniężnej za niewykonanie wcześniejszego nakazu.

Kluczowe lekcje z decyzji UODO dla właścicieli nieruchomości i firm

Jeśli Twoje kamery nagrywają chodnik, ulicę lub płot sąsiada, stajesz się administratorem danych w rozumieniu RODO i musisz spełnić szereg rygorystycznych obowiązków (np. obowiązek informacyjny). W większości przypadków na prywatnym gruncie nie masz do tego podstawy prawnej.

To Ty, jako instalujący kamery, musisz udowodnić przed UODO, że system działa zgodnie z prawem lub że dostosowałeś się do nakazów (np. poprzez zmianę kąta widzenia kamer lub założenie masek prywatności).

Nieodbieranie listów poleconych z urzędu nie wstrzymuje biegu sprawy. Fikcja doręczenia działa automatycznie, a brak dialogu z organem jest traktowany jako okoliczność obciążająca, która winduje wysokość kary w górę.

Z pełną treścią decyzji DKE.561.4.2026 można zapoznać się na oficjalnej stronie Urzędu Ochrony Danych Osobowych.